The third album by Belgian Marche Funèbre is OUT!

Cat. number: MFL 017 / BMM. 079-17 / FZL 055.
Release date: 20.02.2017.
Format: CD (jewel box), 5 tracks.
12-pages booklet,
Total time: 58 min.

«What we have here is five tracks of deeply melancholic, electrifying insanity that will permeate into your consciousness sending tendrils of icicles through your body.»
© The Metal Gods Meltdown, 2017

 

Co-release by Moscow Funeral League, BadMoodMan Music and Frozen Light.

 

The third album by Belgian Marche Funèbre is OUT!: 12 комментариев

  1. hln.be
    MECHELEN 06/02/2017 — 02u50
    Marche Funèbre beukt poorten naar oosten open

    De Mechelse doom metalband Marche Funèbre heeft zondagavond ‘Into the Arms of Darkness’ voorgesteld. Het gaat om het derde album van het gezelschap.

    «We zijn sinds eind 2015 intensief bezig met het album, wat uitmondde in enkele fantastische opnamesessies met de bekende producer Markus ‘Schadorf’ Stock in Duitsland», zegt zanger Arne Vandenhoeck. «We hebben niets aan het toeval overgelaten, waardoor het album volledig klinkt zoals het bedoeld was.»

    Muzikaal blijft het kwintet op dezelfde muzikale paden, al slopen wel meer invloeden uit de black metal in het album. «Tot nog toe speelden we al honderd concerten in twintig landen. Door een samenwerking aan te gaan met drie Russische labels, hopen we nu ook de poorten naar Oost-Europa open te beuken.» Het album wordt live voorgesteld tijdens een concert op zaterdag 25 maart in Het Bos in Antwerpen, in het voorprogramma van het Ierse Primordial. Kennismaken kan al met de videoclip van een van de vijf (lange) nummers. Info: marchefunebre.be. (WVK)

  2. mechelenblogt.be

    Mechelse Doomsensatie Marche Funèbre imponeert met episch derde album
    Door Mark Van Mullem geplaatst op 6 februari 2017

    Op 20 februari 2017 komt Into The Arms of Darkness uit, het langverwachte derde album van de Mechelse Doomsensatie Marche Funèbre. Het album wordt op 25 maart 2017 live voorgesteld aan het grote publiek in Het Bos in Antwerpen.

    De échte primeur was weggelegd voor een aantal fans, pers en andere genodigden tijdens de exclusieve luistersessie, zondagavond 5 februari in het recent heropende rustieke café De Pekton, in de bands eigen Mechelen. Voor menig fan de ultieme droom: samen met de bandleden luisteren naar het jongste werkstuk, voor dat publiek gekend is. Mechelen Blogt was ook van de partij en sprak met de terecht trotse bandleden Arne Vandenhoeck en Dennis Lefèbvre.

    “Ik ben heel fier, dit is echt onze beste plaat en het is sowieso de beste plaat waarop ik ooit heb gespeeld!” vertelt een over-enthousiaste Dennis Lefèbvre, drummer bij Marche Funèbre en tot 2013 actief bij Self Inflicted. Ook zanger Arne Vandenhoeck is erg tevreden: “Op deze plaat klopt echt alles, alles zat goed en het klinkt exact hoe dat wij dat wilden”.

    De heren lieten dan ook niets aan het toeval over en namen de vermaarde Duitse producer Markus Stock onder de arm. Het kwam de sound zeker ten goede. “Dat was wat ons dwars zat bij het vorige album, we waren niet zo blij met de productie toen”, verklaart Arne. Into The Arms of Darkness bevat ‘slechts’ vijf composities, waarvan het kortste nummer afklokt op net geen negen minuten en de langste track net geen kwartier duurt. Een behoorlijk episch werkstuk dus, met behalve een inderdaad uitstekende productie, geniale composities gebracht door een band die duidelijk gegroeid is, verder bevestigt, elaboreert en exploreert. Marche Funèbre puurt de o zo eigen typische sound verder uit.

    Verwacht je aan een indrukwekkend nieuw Doommetal-hoofdstuk dat hier en daar bezwangerd wordt door Black en Death Metal. Arne Vandenhoeck grunt en zingt beter dan ooit tevoren, volgens de zanger is een en ander vooral te wijten aan het vele optreden, het verworven metier zeg maar.

    Lost, dat in 2015 als single werd uitgebracht, staat niét op het nieuwe album. “De nieuwe plaat bevat vooral epische nummers en die song valt wat buiten de context, past er echt niet bij” zegt Dennis, “maar dat is ook wel een nummer waar we nog steeds heel blij mee zijn”. Het indrukwekkende Lullaby of Insanity, waarvan je misschien al de knappe videoclip zag, prijkt natuurlijk wel op het album, meteen ook het langste nummer op Into the Arms of Darkness en samen met Uneven en The Garden of All Things Wild een absolute favoriet van ondergetekende, al kun je gerust stellen dat het album eigenlijk géén zwak moment bevat. Alle vijf goed dus, al durf ik toch stellen dat Lullaby het koninginnenstuk is.

    Of er tourplannen zijn? “Voorlopig richten we alle aandacht op onze release-concert in Het Bos in Antwerpen op 25 maart en daarna zien we wel, eerst alle hens aan denk voor die release”, vertelt Arne, “maar voor die tijd staan er nog wel een aantal optredens ingepland” besluit de sympathieke frontman.

    Wie Marche Funèbre aan het werk wilt zien in het Mechelse kan alvast naar Kleudde Fest in zaal In Den Prins in Elewijt op zaterdag 18 februari a.s..

    tekst: © Mark Van Mullem

  3. Март 4th, 2017 by resurgam

    Moscow Funeral League опять поджигает медленный керосин и в этот раз издает ненормативных бельгийцев Marche Funebre (совместно с Bad Mood Man и Frozen Light). Мало того, что эта команда исповедует дэт-дум, (это вполне нормально для лейбла), так в этот раз это группа с 10-летним стажем, играет музыку, от которой кровь идет носом у нормальных людей, а у профильных меломанов пользуется замечательным спросом.
    Неудивительно, что Marche Funebre за время своего существования более ста раз выступали на концертах, гастролируя активно и оставляя свои похоронные следы где только возможно. Не в малой степени это и обусловило тот факт, что релизов всего у банды пять, три из которых полноформатные полноформаты, если вы понимаете, о чем я. Например, этот – тотальным временем около часа. Что, конечно, мотивирует. И не ошибетесь… хотя бы из-за того, что команда, разрабатывая свою стилистику, давно вылезла из истлевших пеленок дэт-дума, примеряла разные размеры, направления, азимуты и лопаты для извлечения грунта. Марш-то специфический.
    Коллеги уважают этих исполнителей и ребята проводят концерты не невесть с кем, а с самыми грандами жанра типа Saturnus, Ophis, Officium Triste, Eye of Solitude и проч. Группа, кстати, не зря имеет мощную репутацию как LIVE-команда.
    Marche Funebre с самого начала немного прикололись — сразу идет пара-тройка секунд пластиночного скрипа. Фишка в том, что формация собирается дополнительно выпустить этот артефакт на ДВОЙНОЙ толстенькой виниловой пластинке (тут все серьезно, брате). А может быть, это как раз намек на это обстоятельство)).
    Группировка дает красивого дэт-дума чуть помедленнее мидтемпо, встречает брутальным жестким гроулом среднего диапазона, позднее к нему добавится чистый приличный вокал. Вообще в этой люциферианской музлаборатории работают пять человек, два из которых специализируются как раз на голосовом извержении.
    Первый трак — укачивает почти на 10 минут. И здесь уже реализована схема дуэли двух вокалов. Пока она более мирно-диалоговая, НО, что замечательно, чистый вокал иногда финализирует фразу с переходом в харш, или гроул. Я сначала подумал, что мне показалось, нет — проверил, так и есть. Это уже придало этому произведению нотки параноидального истерическкого спора, хотя еще вполне в рамках законности). Во второй половине трака ритм-секция сделала продолжительный брейк, причем композер перевел перестрелку вокалов в более агрессивную форму, когда мы видим уже соревнование, попытки доминирования и проч. Уже здесь на эту жирную кладбищенскую землю засеяны пророщенные семена прогрессива. Его еще плохо видно, но он угрожающе поблескивает хромом среди кустов струнного звука.
    А вот в траке два, тоже трагически дум-дэтовом, два вокала сцепляются в ожесточенном сражении, и здесь вокалисты не на шутку взволнованы, в нашем стиле это означает, что санитаров вызывать рано, но телефон лучше держать в поле зрения. Накал страстей вполне адекватен муз содержанию, и тут проговый контент показывает свою едкую ухмылку. Мидтемпо немилосердно замедляется, кое-где напрягая ситуацию, которая разводится гитарным соблазном, причем чистый вокал все более и более САМОСТОЯТЕЛЬНО организует АРТовую начинку, скажем честно – это вообще уникальное предложение. Так и есть.
    Будучи не особо большим любителем чистых вокалов, не могу не отметить претенциозность этого, ибо он ведет свои партии безукоризненно, надежно захватывая внимание слушателя в клещи своих модуляций, эскапад — переходов в брутальные.
    Далее Marche Funebre продолжает шокировать меломана, начиная триповой акустикой. Но меломан однако ж таков, что может это пережить, он предвидит будущее на 3-2 минуты вперед, где начинается побыстрее-мидтемпо-дэт-дум, нервический, стремительный, заостренный и набыченный. Он ищет своего тореадора. Мы сейчас находимся в амфитеатре. Зрелище, без сомнения, захватывающее. Три вокала, чистый и харш, и гроул взнуздывают инструментальную группировку и она НАКОНЕЦ начинает валить в техничном ключе, где струнные соляки кропотливо отработаны. После половины трака с неба падает истинный дум-дэт, поддержанный чистым артистичным вокалом и слепо вторящим ему струнным водопадом.
    А ведь мы дожили только до половины диска. И впереди уровни не слабее, наоборот важнее и заковыристее, ибо как в настоящем произведении искусства, прочитанное ложится в базу, на которую громоздятся новые эксперименты…
    Низа вообще трогательно прописаны на этом диске, трогают за все, что находится на линии фронта динамиков вашей системы. Уж будьте уверены. Известный продюсер Markus Stock немало повозился с этим диском, а ребята в одном из инти рассказали, что тот просто монстр своего дела, к тому же нет такого инструмента, на котором он бы не играл.
    Значительное произведение в коллекции металлиста.

  4. luminousdash.com

    MARCHE FUNEBRE – Into The Arms of Darkness (Moscow Funeral League, BadMoodMan & Frozen Light)unnamed

    Op 20 februari komt Into The Arms of Darkness uit, het langverwachte derde album van de Mechelse doomsensatie Marche Funèbre. Het album wordt op 25 maart 2017 live voorgesteld aan het grote publiek in Het Bos in Antwerpen. Maar de échte primeur was weggelegd voor een aantal fans, pers en andere genodigden tijdens de exclusieve luistersessie in het recent heropende rustieke café De Pekton (in Mechelen). Voor menig melomaan of fan toch de ultieme droom: samen met de bandleden luisteren naar hun jongste werkstuk, voor het grote publiek dat kan. Jullie verslaggever was bij de gelukkigen, hoorde dat het bijzonder goed was en had een tof gesprek met enkele bandleden.

    “Ik ben heel fier, dit is echt onze beste plaat en het is sowieso de beste plaat waarop ik ooit heb gespeeld!” vertelt een over-enthousiaste Dennis Lefèbvre, drummer bij Marche Funèbre en tot 2013 ook actief bij Self Inflicted. “Ik ben ook blij dat de plaat er eindelijk is”, vervolgt Dennis, “we zijn er al van 2014 of is het 2015?, mee bezig. Nu kan de muziek zijn weg vinden.”
    Zanger Arne Vandenhoeck is ook erg tevreden: “Op deze plaat klopt echt alles, alles zat goed en het klinkt exact hoe dat wij dat wilden.” De heren lieten dan ook niets aan het toeval over en namen de vermaarde Duitse muzikant en producer Markus Stock aka Ulf Theodor Schwadorf (bekend van ondermeer The Vision Bleak, Empyrium en Ewigheim) onder de arm. Het kwam de sound zeker ten goede. “Dat was hetgene wat ons dwars zat bij het vorige album, we waren niet zo blij met de productie”, aldus Arne.

    Into The Arms of Darkness bevat ‘slechts’ vijf composities, waarvan het kortste nummer afklokt op net geen negen minuten en de langste track bijna kwartier duurt. Een behoorlijk episch werkstuk dus, met behalve een inderdaad uitstekende productie, geniale composities gebracht door een band die duidelijk gegroeid is en verder bevestigt, elaboreert en exploreert. Marche Funèbre puurt de o zo eigen typische sound verder uit. Verwacht je aan een indrukwekkend nieuw doomhoofdstuk dat hier en daar bezwangerd wordt door black en death metal. Arne Vandenhoeck grunt en zingt beter dan ooit tevoren, volgens de zanger is een en ander vooral te wijten aan het vele optreden, het verworven metier zeg maar.

    Lost, dat in 2015 als single werd uitgebracht, staat niet op het nieuwe album. “De nieuwe plaat bevat vooral epische nummers en het nummer valt wat buiten de context, het past er niet echt bij” zegt Dennis Lefèbvre. Of Into The Arms of Darkness dan een conceptplaat is? “Nee, dat zeker niet”, benadrukt Lefèbvre, “maar het zijn natuurlijk wel allemaal lange nummers, we willen de muziek alle ruimte geven…”

    Het inunnamed (1)drukwekkende Lullaby of Insanity, waarvan je misschien al de knappe videoclip zag, prijkt natuurlijk wel op het album en is meteen ook het langste nummer op Into the Arms of Darkness. Samen met Uneven en The Garden of All Things Wild de nummers die mij het meest aanspreken, al kun je gerust stellen dat het album eigenlijk géén zwak moment bevat. Alle vijf goed dus, maar met Lullaby als koninginnenstuk.

    Of er ook tourplannen zijn? “Voorlopig richten we alle aandacht op onze releaseconcert in Het Bos in Antwerpen op 25 maart en daarna zien we wel, eerst alle hens aan dek voor die release”, verklaart Arne Vandenhoeck, “maar voor die tijd staan er nog wel een aantal optredens gepland” besluit de sympathieke frontman.

    Marche Funèbre staat op zaterdag 18 februari op Kleudde Fest in Elewijt, samen met ondermeer Ancient Rites, Self Inflicted, Amörtisseur en Bloodrocuted. Op 24 februari speelt de band in De Verlichte Geest in Roeselare, tussen twee Nederlandse optredens in spelen ze ook nog in JC de Vizit in Wilrijk en er is natuurlijk de cd-release in Het Bos in Antwerpen tijdens Darken The Moon VII, waar ook Primordial speelt.

    Het album is te verkrijgen via de site of tijdens de optredens, van zodra het kleinood uit is natuurlijk…

    MARK VAN MULLEM

  5. GAZET VAN ANTWERPEN
    Vers van de Belgische platenpers: Wiegedood, Bathsheba en Marche Funèbre

    11/02/2017 om 23:44

    Vandaag reviewen we drie nieuwe Belgische releases in het extreme metal-genre: ‘De Doden Hebben Het Goed II’ van het Gentse Wiegedood, ‘Servus’ van het Limburgse Bathsheba en ‘Into The Arms Of Darkness’ van het Mechelse Marche Funèbre. Drie bands die ook in het buitenland hoge ogen gooien. Volledig terecht. De Belgische metal is alive and kicking.

    Rond het in dat buitenland steeds succesvollere West-Vlaamse Amenra is er een scene ontstaan die geheel wars van allerlei commerciële overwegingen duistere muziekjes de wereld instuurt en daarmee hoge ogen gooit. Na Oathbreaker lijkt nu ook Wiegedood (inderdaad, zonder tussen-n) klaar voor de grote doorbraak. Op ‘De Doden Hebben Het Goed II’ brengt dit trio uit Gent een halfuur durende hypnotiserende trip vol loodzware riffs, verpletterende drums en onverstaanbare kreten. Kernwoorden: trance, noise, angst, dood. Vrolijk word je er niet van, maar dat geldt wel voor meer dingen momenteel. Hoogtepunt van deze plaat is het titelnummer: een song die als een ijzige mantra nog dagen in je hoofd blijft spoken. Tot je aan de lokroep toegeeft en het nummer nog eens opzet. En daarna nog eens. Met ‘De Doden Hebben Het Goed II’ schiet Wiegedood pal in de roos. Chokri, deze band hoort op je festival. Make Pukkelpop great again!

    Bathsheba is de band van Michelle Nocon, de Limburgse die ondanks haar jeugdige leeftijd al haar sporen heeft verdiend bij Death Penalty en Serpentcult. Op zijn full album-debuut ‘Servus’ brengt Bathsheba occulte doom met vleugjes black en sludge. De spookachtige zang van Nocon is daarbij de kers op de taart: indrukwekkend welke registers zij allemaal aankan. Dat Nocon zo kan scoren, heeft ze natuurlijk ook te danken aan de sterke band achter zich, die de hele plaat een stevige muzikale basis neerlegt. Klapper van dit album is het nummer ‘Ain Soph’: een bezwerend nummer waarbij Nocon de luisteraar alle hoeken van de kamer laat zien en uitgeteld achterlaat. Dat Bathsheba al op festivals in de UK en Nederland stond en getekend werd door het Finse kwaliteitslabel Svart is dan ook geen toeval.

    Marche Funèbre (foto), tot slot, behoort al een tijdje tot de metaltop van het land. Op zijn nieuw album kiest de band voor het vertrouwde recept: doom metal die liefhebbers van pakweg My Dying Bride en Anathema zal aanspreken. De meerwaarde zit hem deze keer in de uitstekende productie van Markus Stock en in de variatie. Waar de vorige albums van deze Mechelse band bij momenten monotoon waren — wat wel vaker voorkomt in het doomgenre — weet Marche Funèbre die val op ‘Into The Arms Of Darkness’ handig te ontwijken. Niet alleen muzikaal: de zangprestatie van Arne Vandenhoeck op deze plaat is ronduit imponerend. Ze zorgt er mede voor dat deze plaat blijft boeien van begin tot eind. Een pluim ook voor de teksten en het artwork, zoals steeds tot in de puntjes verzorgd. Marche Funèbre speelt steeds vaker in het buitenland, maar op 25 maart stelt de groep zijn nieuw album voor in Het Bos in Antwerpen. Een kans om een van de meest onderschatte metalbands van het land nog eens live te zien.

    Door TDS

  6. Murmuremetal
    Marche Funèbre – Into the Arms of Darkness
    16 februari 2017 by Lore

    Noem ‘België’ en ‘doom metal’ in dezelfde adem en men denkt meteen aan Marche Funèbre. Het Mechelse kwintet, dat ontstond in 2008, zal na To Drown en Roots of Grief op 20 februari zijn derde album Into the Arms of Darkness op de fans loslaten. Op een koude februariavond kwamen we met alle andere genodigden samen in het gezellige De Pekton te Mechelen voor de voorstelling van de plaat, en we zagen (hoorden) dat het goed was.

    Met Into the Arms of Darkness heeft Marche Funèbre de perfecte titel voor het album gekozen; vanaf de eerste song word je namelijk de duisternis in gesleurd en daar blijf je ook tot de laatste noot is uitgestorven. De heren laten meteen horen dat het menens is met de loodzware opener Deprived (Into Darkness); doomy gitaar- en drumwerk en melodische lijnen vormen een solide draagvlak voor zowel de diepe grunts als cleane vocals van de frontman, die in beide sterk gegroeid is ten opzichte van de vorige plaat. Het nummer wordt gevolgd door het iets ‘kortere’ Capital of Rain, opnieuw zeer sterk gecomponeerd en van melancholie doordrenkt. Halverwege lijken we een kalmere song te krijgen met diepdroeve cleane zang (Uneven) – echter duurt het maar heel even voor je opnieuw bij de keel wordt gegrepen door de zware grunts en de atmosferische riffs van Kurt en Peter. Hier is, tot onze grote vreugde, niet voor het laatst een invloed vanuit het (atmosferische) blackmetalgenre duidelijk te bemerken. Lulllaby of Insanity, voor sommigen wellicht gekend van de prachtige videoclip die de heren ervoor hebben gemaakt, is echter het persoonlijke hoogtepunt van deze plaat. Het nummer is bijzonder gevarieerd, bevat vele wisselingen en het aanstekelijke refrein blijft nog tot lang na het einde van de plaat door je gedachten zweven.

    Rest ons nog een dikke pluim te geven aan de bassist voor zijn sterke baslijnen en inbreng; de bas heeft een iets prominentere rol gekregen op deze plaat en ook de invloed van Iolis in het songwritingproces is duidelijk merkbaar. Daarnaast levert ook drummer Dennis Lefebvre schitterend werk op Into the Arms of Darkness. Hij mist geen enkele slag en creëert als het ware een kapstok waar de overige bandleden hun stevige lading pure doom aan kunnen ophangen. Alles is mooi opgebouwd en tot in de puntjes afgewerkt.

    Met Into the Arms of Darkness heeft Marche Funébre een topplaat afgeleverd – je merkt dat de muzikanten alles uit de kast hebben gehaald bij het schrijven van dit album. Vooral op gebied van zang is er enorme vooruitgang geboekt, maar ook op andere vlakken is deze derde plaat een sprong voorwaarts. Het strakke gitaarspel bezorgt meer dan eens kippenvel, er zijn meer invloeden vanuit andere genres te horen (met name black metal) en er zijn enkele serieuze My Dying Bride-momenten te bespeuren op de plaat. Tot slot is ook de productie, die op het vorige werk al eens wat minder durfde zijn, werkelijk top. De band heeft een enorme evolutie doorgemaakt doorheen de jaren en dit is terug te horen in elk aspect van Into the Arms of Darkness. Een welgemeende proficiat aan deze Maneblussers.

  7. Cutting Edge — 16 februari 2017

    Marche Funèbre, ‘Into the arms of darkness’
    Spoken in de duisternis

    De lente staat bijna voor de deur. De dagen rekken weer en de vogeltjes beginnen weldra aan hun lied. Niet getreurd, voor wie nu al heimwee heeft naar de donkere dagen ‘s winters, brengt Marche Funèbre binnenkort haar laatste album uit: ‘In the arms of darkness’. Met vijf nummers en een duur van bijna zestig minuten beluister je het niet eventjes tussen de soep en de patatten.

    Marche Funèbre is een van ’s lands meest befaamde exportproducten als het gaat om death/doommetal. De vijfkoppige band bracht hiervoor al twee andere full albums uit: ‘To drown’ in 2011 en ‘Roots of grief’ in 2013, met daarop onder meer het meesterwerk ‘As in autumn’. Voor de opnames van hun nieuwste telg trok de dodenmars langs de Klangschmiede Studio E in Duitsland bij producer Markus ‘Schwadorf’ Stock. Niet zomaar de eerste de beste, Markus is onder meer bekend van zijn werk met Alcest, Empyrium, Eluveitie en Midnattsol.

    ‘Into the arms of darkness’ werd begin februari aan de pers voorgesteld in een sfeervol kader: een intieme luistersessie aan het haardvuur van het Mechelse café De Pekton. Het eerste hoofdstuk ‘Deprived (into darkness)’ klinkt meteen hoe doom moet klinken: laag en traag. Vergelijkingen met meesters in het genre als My Dying Bride zijn niet ver weg. Deze lijn wordt doorgetrokken naar ‘Capital of rain’ dat iets sneller op gang ronkt en aanvankelijk ook licht onderhevig is aan invloeden uit wat zwarter metaal.

    Het middelste ‘Uneven’ is een aanrader. Dit nummer vormt een soort atmosferisch-progressief rustpunt op de plaat. Al snel explodeert dit nihilistische hoofdstuk naar snelle death/doom, om daarna opnieuw een vertragend slot in te luiden met slepende zanglijnen. Het langste nummer ‘Lullaby of insanity’ spant de kroon op het werk en kreeg ook een indrukwekkende videoclip (eerder een kortfilm in dit geval). Het zuigt je naar de diepste krochten van de duisternis en spuwt je daarna weer uit. ‘The garden of all things wild’ is de perfecte afsluiter.

    ‘Into the arms of darkness’ wordt gedragen door de vocalen van Arne Vandenhoeck, die steeds beter het doomgehalte oproepen. Het geheel wordt aan elkaar geweven door spokend snaarwerk en diepe drums die de doom vermengen met death, black en soms een zweem van thrash. Marche Funèbre levert met deze plaat een nieuw beklijvend epos af dat je met koud zweet achterlaat. In dit geval voldoet dat volledig aan de verwachtingen.

  8. Snoozecontrol. Be

    Marche Funèbre – Into The Arms of Darkness (MFL records)
    Review:CD-reviews uit BeNeLux
    Erik Vandamme 20 februari 2017

    Reeds sinds 2007 timmert de uit Mechelen afkomstige band Marche Funèbre aan de weg. Een weg boordevol pure duisternis, die resulteerde in al even indrukwekkende albums. Ondertussen heeft de band niet stil gezeten. Naast het verder uitbouwen van een ijzersterke live reputatie stellen Marche Funèbre in 2017 hun nieuw album aan het publiek voor. Into the Arms of Darkness komt op maandag 20 februari op de markt. Op het evenement ‘Darkness over the North Sea’ in OHK te Oostende, wist de band ons al over de streep te trekken met een heel beklijvende show, die aan de ribben bleef kleven. De verwachtingen van dit nieuwe album, dat uitkomt via MLF Records, waren dan ook bijzonder hoog gespannen. Onze bevindingen:

    Het meest opvallende aan deze pure Doom plaat, is de lange duurtijd van de songs. Om dan de luisteraar te blijven aanspreken, van begin tot einde, moet je heel sterk in je schoenen staan.Marche Funèbre bieden echter voldoende tempowisselingen aan, combineren trage duisternis, met lekker loos gaande riffs. Niet alleen op instrumentaal vlak, ook vocaal blijkt frontman Arne verschillende uiteenlopende toonaarden aan te kunnen. Deprived (Into Darkness) is zo een typisch Doom pareltje, waardoor je als luisteraar prompt koude rillingen over de rug voelt lopen. Wat opbouw betreft, ligt alles gelukkig niet in diezelfde lijn. Er zitten zodanig veel verrassende wendingen binnen deze song, dat je aandachtig blijft luisteren. We waren daarbij niet alleen onder de indruk van die bijzondere stem van Arne. Het totaalpakket trok ons nu al over de streep. En dan waren we nog maar aan het begin van deze toch wel heel duistere, intensieve trip. Capital of Rain bevestigt deze eerder ingenomen stellingen alleen maar.

    En dan zijn we nog maar gekomen aan twee ‘kortere’ songs van circa acht minuten. Uneven klokt af op twaalf minuten, vijfendertig seconden! Dat is een bijzondere lange tijd. En toch doet Marche Funèbre het dankzij een heel vernuftig uitgekiende, vaak subtiele, inbreng van eerder vernoemde uiteenlopende tempowisselingen. Lijken alsof deze song twee minuten duurt. Dat alleen al is een heel sterke prestatie. Een prestatie die we op de hoed mogen schrijven van de perfecte manier waarop instrumenten en vocalen in elkaar vloeien. Tot een wonderbaarlijk, doom geheel.

    Het ellenlange epos Lullaby of Insanity klokt af op circa vijftien minuten. Zonder meer klinkt deze song heroïsch, net als in die legendarische films over het Romeinse rijk — om maar een voorbeeld te nemen. Lang uitgesponnen riffs, die diepe gensters slaan in je donkere hart. Koude rillingen stromen over je rug, als zweetdruppels. Hartverscheurende vocalen en instrumentale huzarenstukken, worden opeengestapeld en omgevormd tot een magisch geheel. Een kwartier lang de luisteraar ademloos doen luisteren en laten genieten tot het diepste van zijn of haar genen? Daarvoor moet je inderdaad heel sterk in de schoenen staan. Bij afsluiter The Garden of all things Wild doen de heren dat kunstje nog eens over.

    We kunnen dan ook besluiten:

    Het is haast niet te geloven hoe perfect alles in elkaar vloeit op deze plaat. Je kunt er geen speld tussen krijgen, maar voelt wel een donkere walm op jou afkomen. Die je naar adem zal doen happen, en je hart doet ineenschrompelen. Marche Funèbre heeft al enkele jaren een heel sterke reputatie binnen het Doom gebeuren. Met Into the Arms of Darkness bewijzen ze niet alleen dat ze nog steeds meesters zijn van de ultieme duisternis. De band verlegd na al die jaren zowaar grenzen binnen hun eigen kunnen. En, dat alleen al, trekt ons compleet over de streep. Pure Doom krijgen we voorgeschoteld, die je hart inderdaad doet verschrompelen van puur innerlijk en duister genot.

  9. Doom Metal Front

    MARCHE FUNÈBRE are joining the greats of doom/death metal with «Into The Arms Of Darkness» delivering five top quality tracks full of mourning and aggression. #review #doommetalfront

    MARCHE FUNÈBRE are having the third full-length album called «Into The Arms Of Darkness» out, which is marking a milestone in the band’s sonic evolution that started back in 2008 to hail the originators of doom/death metal. After experimenting with pure upspeed violence on the «Lost» EP in 2015 the Belgians started composing material that incorporates everything early 90s doom/death stands for: mournful melodiosity and slow rolling heaviness as well as relentless death riffage combined with touching clean vocals and guttural aggressiveness. Once more they recorded at Studio E Klangschmiede guaranteeing that the intelligent arangements sound as crispy and heavy as needed. Especially lengthy track «Lullaby Of Insanity» is a prime example for diversity and attraction that only top bands like My Dying Bride, Draconean, early Paradise Lost, Katatonia back in the days, and grandious Mourning Beloveth are able to deliver whilst wading in the deepest abysses of human grief and solitude. «Into The Arms Of Darkness» shows MARCHE FUNÈBRE having found their final sound and putting themselves midst the big names of doom/death metal. (SM)

    veröffentlicht von | published by Sven Mihlan am | on 2/22/2017 03:23:00 PM

  10. ZwareMetalen
    Score: 82/100

    Het Mechelse Marche Funèbre is zo stilaan de vaandeldrager geworden van de Belgisch doomscene en doet er alles aan om die titel waardig te dragen. Met album nummer drie, sinds zijn ontstaan in 2008, brengt de band ons vijf nieuwe lange nummers, gebundeld onder een fascinerende hoes. Deze plaat werd ingeblikt in de Klangschmiede Studio E studio, waar producer Markus ‘Schwadorf’ Stock zijn Fingerspitzengefühl aanwendde zoals hij dat al eerder deed voor onder andere Alcest en Midnattsol. Markus kennen jullie misschien beter als de helft va het duo The Vision Bleak, waarin hij de naam Ulf Theodor Schwadorf draagt. Wat nog te zeggen over deze plaat? Wel, we horen er voor het eerst bassist Boris Iolis aan het werk.

    Bijna een vol uur duurt deze plaat. Je hoeft geen genie te zijn om in te zien dat de vijf nummers dan ook heuse kolossen zijn die elk op zich in staat zijn je gemoed langdurig te bepalen. Het gros van de tonen bestaat uit late jaren negentig My Dying Bride gitaargewelven, met een krakende doomdeathstrot en lage tot midtempo cadansen des doods. Hier en daar beleef je een tijdelijke versnelling, telkens slechts valse hoop op een geanimeerde opleving. Niet dat er niets te beleven valt, zeker niet. Naast de doorleefde gruntfrequenties wordt ook gedoseerd weeklagend clean gezongen. Lamentabele litanieën, tot op het bot. Het doet wat gothic aan, iets waar zeker niet neerbuigend over hoeft gedaan te worden, behalve dan fysiek tijdens het beluisteren van deze prima uitgevoerde treurnis. Het gothic-element wordt ook uitgekiend gecontrasteerd door stukke gedoomde black, wanneer frustratie uitmondt in actieve agressie met verschillende atmosferische niveaus.

    Into the Arms of Darkness is voer voor de doomfan die verlangt naar een breder scala aan duistere emoties dan hij of zij meestal aangeboden krijgt van op maat gemaakte melodoombands, maar die blijft verlangen naar een standvastige basis van Britse oerdoom. Into the Arms of Darkness is voer de doomfan die een ellenlange, ellendige afdaling wil uitzitten om tot op de bodem van zijn innerlijk vat te gaan en vervolgens op te staan met een smile op zijn gezicht. Check zeker even de kortfilm genaamd Lullaby of Insanity.

    Geschreven door Bart Al Foet

  11. amped-up.be
    8,5/10

    Als je schrijft voor een metalwebsite, moet je toch ook eens verder durven kijken dan je eigen muzieksmaken. Zo kwam ik onlangs terecht bij het Mechelse doomkwintet Marche Funèbre. Zij brachten op 20 februari 2017 een nieuwe langspeler op de markt die de titel Into the Arms of Darkness kreeg. Het album bevat vijf tracks waarvan de langste bijna een kwartier duurt. Moscow Funeral League zorgde voor verdeling en promotie.

    Vijf nagelnieuwe tracks dus. En gedurende elk nummer word je van de ene kant van de doomdimensie naar de andere gesleurd. De muziek slorpt je helemaal op als een gulzig beest en het is uiterst moeilijk om er weer uit te geraken. Zo boeiend is Into the Arms of Darkness. Vanaf de eerste noten van Deprived (Into Darkness) tot aan de laatste riff van The Garden of All Things Wild, het hele plaatje klopt gewoon. Genadeloos sleurt Marche Funèbre je mee naar de donkerste plekken van de hel. De gitaristen weten wel raad met de soms gecompliceerde doommuziek en op de zangnoten is amper een verbeterpuntje te vinden. En dat voor een band die nog geen tien jaar bestaat. Het klinkt allemaal heerlijk zwaar en krachtig en afwisseling is er meer dan genoeg in de muziek dus de tijdsduur van elke track zou je niet mogen afschrikken.

    Het zijn maar een paar dingen die je met zekerheid kan zeggen van deze nieuwste telg van Marche Funèbre, dat mijn eerste ontmoeting met het doomgenre tot een aangenaam moment heeft gemaakt. Het is doom metal op zijn best, zonder te veel kantjes. Voor doomfans makkelijk verteerbare kost dus.

    Author: SEBASTIAAN SCHABON

  12. Review
    Lords of Metal
    88 / 100

    Vera : We were already quite flabbergasted by the earlier albums ’To Drown’ (2011) and ‘Roots Of Grief’ (2013), yet this Belgian doom masters Marche Funèbre surely surpassed our expectations on the third album ‘Into The Arms Of Darkness’. They even went to the infamous Studio E of producer Markus Stock (Schwadorf of Empyrium and The Vision Bleak fame) to record their ideas, that’s why this production happens to be much better than before. In the meantime the band turned into a good-oiled team by doing many gigs during the last years and you will notice that on this record.

    Five extended compositions – going from eight to almost fifteen minutes – are collected to give you almost one hour of dark doom metal with loads of other influences. Mark you, this is not only a parade of inertia or drawling tragedy, this has momentum due to its adequate accelerations and much more diversity in the chants of Arne Vandenhoeck than before. It graces the band that they have chosen the longest track to shoot a – breathtaking – video clip. From the opener ‘Deprived (Into Darkness)’ on, they put things straight: this band has found its habitat! While ponderous doom riffs and melodic leads of guitarist Peter Egberghs turn into a constant familiar feel, this song also includes diverse influences and a fresh new approach: sharp screams of Arne (in the end he comes from the black metal scène), really improved clean chants and a whispered passage. You get blown away into a maelstrom of all facets of extreme metal. ‘Capital Of Rain’ opens like a kind of ode to Primordial: the gritty guitars, the heroic sturdiness, even in the vocals. This is a song that takes you down into the deepest outskirts of hell while maintaining a kind of catchiness you cannot resist. If possible ‘Uneven’ goes even deeper, with amazing tight playing of the guys and Arne opening all registers of his vocal capabilities. We can be brief about the video clip song ‘Lullaby Of Insanity’: as doom metal fan you will instantly see the references to My Dying Bride, yet it turns into a personal statement. Next we can wallow in the desperate feel of a love gone by during ‘The Garden Of All Things Wild’. It is obvious: this happens to be the best album of Marche Funèbre so far and we are on the tiptoe of expectations to attend their release party with Primordial at the 25th of March in Antwerp! This is art the way we enjoy it!

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *